ГРАДОТ – ПАРИТЕ – СЕЛОТО

ГРАДОТ

Градот не е сон. Градот е мелница за луѓе.

Градот не ве лаже отворено. Градот ве лаже со подмукло. Со стакло, со билборди, со „кариера“. Ви вели дека сте „успешни“ затоа што имате лаптоп, кафе за носење и ID-картичка околу врат.

А вистината?
Вие сте заменливи. Евтини. Потрошни.

Во Скопје, Битола, Тетово – не е важно каде – сценариото е исто:
– 8 часа работа (реално 10)
– 600–800 евра плата
– кредит, кирија, сметки
– и илузија дека „некогаш ќе биде подобро“

Градот не е направен да ве збогати. Направен е да ве исцеди.
Да ви го земе најдоброто време од животот и да ви врати умор.

Живеете во станови што не се ваши (под кирија или под хипотека на банка). Работите за фирми што не се ваши. Градите кариери што исчезнуваат со еден отказ.
И најтрагичното – сте почнале да мислите дека ова е нормално.

Селото ви изгледа „назадно“ само затоа што таму нема кој да ве лаже убаво.

ПАРИТЕ

Сиромаштијата не е во џебот. Таа е во начинот на размислување.

Најголемата лага што ни ја продадоа е оваа:
„Сигурна плата е поважна од сопствен бизнис.“

Сигурна за кого?
За газдата – да. За тебе – не.

600 евра плата не е сигурност. Тоа е контролирана зависност.
Те држат доволно нахранет за да не побегнеш, и доволно гладен за да не ризикуваш.

Кога ќе кажеш дека ти требаат 40.000 евра за да почнеш нешто свое, сите се фаќаат за глава.
А кога ќе дадеш 80.000 за стан – тоа е „паметна инвестиција“.

Не. Тоа е кафез со хипотека.

Парите не се проблем. Проблем е што не знаеме да ги гледаме како алатка, туку како цел.
Земјоделството не те прави богат преку ноќ – ама те прави независен.

Тука е разликата што никој не сака да ја признае.

И уште нешто што боли:
Државата дава пари. Не доволно, не совршено – ама дава.
Само што тие пари не одат кај мрзеливите и кај тие што чекаат некој да им пополни документи.

Сакаш слобода? Плати ја однапред.
Со пари, со работа, со ризик.

СЕЛОТО

Селото не е бегство. Селото е фронт и борба.

Да расчистиме една работа: селото не е за слаби луѓе.
Не е за оние што бараат мир затоа што се уморни.
Селото е за тие што се спремни да преземат одговорност.

На село нема кого да обвиниш.
Ако нема род – твоја вина е.
Ако нема пазар – твој проблем е.
Ако нема пари – твоја грешка.

И баш затоа селото е последното место каде човек може да биде слободен.

Секој метар земја е можност.
Секоја празна куќа е неискористен капитал.
Секој запуштен двор е доказ дека не сме мрзеливи – туку уплашени.

Земјоделието не бара мускули, туку мозок.
Не бара да се убиеш од работа, туку да работиш паметно.

Пчели, лешници, органско, јајца, пластеници – ова не се „селски занимања“.
Ова се бизниси. Реални. Опипливи. Твои.

Селото не те моли да дојдеш.
Ќе дојдат други. Или странци. Или ќе остане пусто.

Прашањето не е дали селото има иднина.
Прашањето е дали ти имаш храброст.

Ќе бидете ли газди – или доживотни вработени?
Лешници, пчели, пиперки… или изговори?

Пишува: Милан Лазарески

Придружете се во нашата заедница на Земјоделие.мк на Вибер, Телеграм, Фејсбук бидете дел од најголемето земјоделско семејство во кое сте секогаш добредојдени. 

Доколку нешто продавате или купувате посетете го огласникот WWW.PETEL.MK