Собирање печурки: календар за 20 јадливи видови со слики

Бела, свилеста шапка од 3 до 10 cm. Ламелите кај младите печурки се розови, а со стареењето стануваат темнокафеави до речиси црни. На дршката има тенок прстен. Расте на ливади и пасишта, особено таму каде што пасел добиток.

Крупен шампињон, со шапка што може да достигне и до 25 cm. Кај младите е бела, подоцна жолтеникава. Месото е дебело, со благ мирис на бадем или анасон. Расте на ливади и рабови на шуми.

Една од најкрупните јадливи печурки кај нас – шапката може да има 20–30 cm и е покриена со кафеави лушпи. Дршката е висока, со змиеста шара и подвижен прстен што може да се лизга нагоре-надолу. Се собира само шапката, бидејќи дршката е жилава.

Портокалово-црвена шапка, жолти ламели и жолта дршка, а на основата бела ќесичка (волва). Се појавува од „јајце“, по што го добила народното име јајчарка. Расте во дабови и костенови шуми, во потоплите краишта.

Расте во густи купови на пенушки, корени и стебла од листопадни дрвја. Шапката е медено-жолта до кафеава, а на дршката има прстен. Се собираат млади примероци.

Расте во купови на тополи, врби и други листопадни дрвја, често во градски паркови и покрај реки. Шапката е белузлава до светлокафеава, а на дршката има прстен. Позната е и како одгледувана печурка.

Кафеава шапка, а одоздола наместо ламели има сунѓерест слој (цевчиња) – бел кај младите, жолтозелен кај постарите. Дршката е задебелена, со фина бела мрежа. Најбараната шумска печурка, расте во букови, дабови и четинарски шуми.

Расте исклучиво под борови. Шапката е леплива и сјајна, жолто-кафеава, а од порите кај младите излегуваат млечни капки. Нема прстен на дршката.

Мала топчеста печурка без дршка, бела кога е млада, а подоцна оловно-сива. Расте на ливади и пасишта. Јадлива е само додека е внатре целосно бела и цврста.

Жолто-портокалова печурка со шапка во облик на инка. Наместо вистински ламели има дебели набори што се спуштаат по дршката. Има пријатен мирис на кајсија. Расте во букови, дабови и четинарски шуми.

Сиво-црна печурка во облик на труба или инка, шуплива до самата основа. Расте во групи во букови и дабови шуми, меѓу паднатите лисја, и поради бојата тешко се забележува. Многу ароматична, особено сушена.

Кремаста до бледожолта шапка, а одоздола наместо ламели има ситни бодлички (иглички). По тоа лесно се препознава. Расте во листопадни и четинарски шуми.

Помал роднина на жолтото еже, со портокалово-црвенкаста шапка и исто така бодлички наместо ламели. Расте во исти шуми, често во поголеми групи.

Портокалова шапка со концентрични кругови, која со стареење добива зеленкасти дамки. Кога ќе се скрши, пушта портокалов млечен сок што подоцна позеленува. Расте под борови.

Многу слична на рујницата, но расте под смрча. Портокаловиот млечен сок со време поцрвенува, а шапката побрзо зеленее. По вкус се смета за послаба од рујницата.

Мала светлокафеава печурка што расте на ливади и тревници во кругови, познати како „самовилски кругови“. Дршката е жилава и може да се витка без да се скрши. Се собира само шапката.

Пролетна печурка со издолжена, конусна шапка покриена со ќелии како пчелино саќе. Шапката и дршката се целосно шупливи. Расте во шуми, градини, овоштарници и на изгорени површини.

Пролетна смрчка со заоблена, жолто-кафеава шапка со длабоки ќелии. Исто така е целосно шуплива. Една од најценетите печурки воопшто.

Расте на дрво – бука, топола, врба – во етажи, како полици. Шапката е во облик на школка, сива до кафеава, а ламелите се спуштаат по кусата странична дршка. Позната е и како одгледувана печурка.

Една од ретките печурки што растат во зима, дури и по мраз. Расте во купови на пенушки и стебла од листопадни дрвја. Шапката е медено-портокалова и леплива, а дршката е темна и кадифена. Одгледуваната форма е познатата „еноки“ печурка.